Steeds meer jongeren missen schooldagen, raken deels uit beeld of vallen helemaal uit. Soms gaat het langzaam een dag hier, een ochtend daar… tot er opeens een aantal weken voorbij zijn.

Achter elk cijfer schuilt een verhaal: spanning, overbelasting, angst, de lat veel te hoog leggen of het gevoel niet meer te passen binnen wat van hen gevraagd wordt. Samen met scholen, samenwerkingsverbanden en gemeenten werk ik aan een andere manier van kijken: van controle naar contact, van verzuimregistratie naar betekenisvolle gesprekken. Samen kijken we wat nodig is om wél naar school te gaan. We onderzoeken samen waar spanning ontstaat, welke patronen we zien en welke kleine stappen helpen om jongeren weer te laten aanhaken.

Ik geloof dat duurzame verandering begint bij onszelf, de volwassenen om jongeren heen. Als wij ontspannen, bewust en oprecht in contact staan met onszelf en elkaar, creëren we meer ruimte voor jongeren om dat ook te doen. Door als volwassenen met compassie en vertrouwen te kijken en te luisteren zonder oordeel, bouwen we aan een omgeving waarin jongeren zich gezien en gehoord voelen. Dat we jongeren rust en vertrouwen kunnen laten ervaren in een wereld die soms te snel gaat. Als we samen leren loslaten dat alles perfect moet, ontstaat ruimte voor groei, plezier en nieuwsgierigheid. Én kunnen jongeren stap voor stap dingen blijven doen die stiekem soms best wel spannend en lastig zijn!